*Γράφει ο Ευάγγελος Γ. Σπύρου,
Ήταν γύρω στις εφτά το απόγευμα και από το σπίτι μου χθες, έβλεπα κάτω μακριά προς τον Πειραιά και Αιγάλεω τα χρώματα να βάφουν λίγο πορτοκαλί τον ουρανό, βιαστικά-βιαστικά καθώς ερχόταν η νύχτα και γκριζομαύριζε σιγά-σιγά την Πάρνηθα, τους Θρακομακεδόνες, τα Λιόσια και πίσω απ’ τη γραμμή του βουνού τα Δερβενοχώρια, προς τα Σκούρτα και το οροπέδιο που οι Πέρσες στρατοπέδευσαν…
Ήταν γύρω στις εφτά το απόγευμα και από το σπίτι μου χθες, έβλεπα κάτω μακριά προς τον Πειραιά και Αιγάλεω τα χρώματα να βάφουν λίγο πορτοκαλί τον ουρανό, βιαστικά-βιαστικά καθώς ερχόταν η νύχτα και γκριζομαύριζε σιγά-σιγά την Πάρνηθα, τους Θρακομακεδόνες, τα Λιόσια και πίσω απ’ τη γραμμή του βουνού τα Δερβενοχώρια, προς τα Σκούρτα και το οροπέδιο που οι Πέρσες στρατοπέδευσαν…
